De steen van Westerklief die zich omdraait

De grootste en bekendste zwerfkei van Wieringen ligt bij Westerklief. Het ijs nam hem in de ijstijden mee uit Scandinavië. De namen Westerklief en Oosterklief komen van een klifkust: toen Wieringen nog een eiland was, knaagde de zee de keileem af. Het landschap bestaat uit twee stuwwallen, ontstaan zo'n 150.000 jaar geleden in het Saalien, met keileem, stenen, grind, zand en leem.

Volgens de overlevering draait de steen zich om als hij de kerkklok hoort slaan. Kinderen kregen daarom te horen dat ze in de buurt geen gekke bekken mochten trekken. Blaft de hond, slaat de klok en draait de steen een slag in het rond, dan blijft je gezicht voor altijd zo staan.

Er werd ook gezegd dat hij onmetelijk diep zat, tot in China toe, en dat hij vroeger groeide. De steen is rechtop gezet. Wie dat deed, en wanneer, is niet bekend. Toen hij pas geleden werd verplaatst, bleek het deel onder de grond maar enkele tientallen centimeters. Tot China reikte hij dus niet. Op Texel werd van een kei verteld dat die tot in Engeland zou reiken.