De begrafenis met de huik

Bij een sterfhuis op Wieringen gingen de luiken bijna dicht. Schilderijen en de spiegel hingen met de beeldkant naar de wand. Stoelen voor buren en kennissen leende men in de buurt, en buurvrouwen zetten de thee al klaar voor na afloop. De dominee kwam met een jachtwagen. De mannen uit de buurt droegen de baar naar een boerenwagen. Het paard had een zwarte mantel om, en de oren zaten onder een manekap.

Achter de wagen liepen eerst de familie en de dominee, dan de vrouwen in de huik. Dat is een lange, overhangende cape van zwaar laken, bij het hoofd gerimpeld. Hij hulde hen geheel in het zwart, zodat je niet zag wie eronder liep. Langs de route had elk huis één venster dicht. De klok van de dorpstoren luidde tot de stoet bij de hof rond de kerk was. In de herinnering die hier is opgeschreven, was dat de toren van Westerland.

De naaste familie gooide een paar scheppen aarde op de kist. Niemand hield een toespraak. De dominee bad het Onze Vader. De vrouwen mompelden mee, de mannen luisterden met de hoed af. Daarna was er thee, met een klontje. Wie had meegeholpen met afleggen, dragen en brengen, deed zijn burenplicht. In 1949 filmde Daan Pool een nagespeelde begrafenis uit 1870. In augustus 2014 is die nog eens nagespeeld, vanuit museum Jan Lont, en ook in het Zuiderzeemuseum. Bij de film bracht de Historische Vereniging Wieringen in 1989 een boekje over deze begrafenis uit.