Koekslieren met de slierkoek

Voor Pinksteren was het in Den Oever "Kermis in de Beurs", voor de skuutlui, de schippers. Op woensdag en donderdag stonden er tafeltjes met snoep, en de jeugd deed aan koekslieren. Slierkoek is een lange, smalle, licht plakkerige koek, en de kunst was hem zo ver mogelijk weg te slingeren. De oudere mannen deden hetzelfde, maar niet bij de Beurs. Zij gingen een krocht in, een stuk land tussen aarden wallen, bij de meelmolen.

Op de eerste en tweede pinksterdag werd er nog eens geslierd. Jan en Volkert Koorn bakten de koeken daarvoor. Favoriet waren Jan, Jaap en Nan Lont, Jaap Kaan en Kees van Maartje. Zonder jas, in vest en overhemd, koos je er eerst een uit. "Hoe ver? Hoe ver?" "In de twiede of derde krocht," de tweede of de derde. Dan klemde je het uiteinde in je vuist, deed een paar vlugge passen, draaide je met een ruk om je as en smeet de koek weg. Door die draai kwam hij soms een end verder dan afgesproken. De jongens holden over wallen en hekken achter hem aan. Wie hem terugbracht, kreeg een stuk. De winnaar kreeg de koek, de ander betaalde. Sommigen gingen met een rode zakdoek vol naar huis, en moeder had dagenlang koek bij de koffie.

De Beurs, met een uitkijkgat boven de zware planken en uitzicht over de Zuiderzee, stond naast de kapel en het Schippershuis van Peet. In 1902 is hij gesloopt. In 1939 schreef de krant dat er geen slierkoek meer werd gebakken. Eerder deed bijna elke bakker op het eiland het wel; in De Belt waren dat de bakkers Oden. Het recept is niet voor thuis. In 2026 liet de Culturele Kring het recept van Martinus en Jacob Oden nog eens bakken, voor het onderhoud van de Michaëlskerk in Oosterland.