De Wieringer jodekoek

De Wieringer jodekoek is groter dan een gewone: zo'n vijftien en een halve centimeter, dikker, donker, met suiker erop, en een smaak die naar speculaas neigt. Op zondag hoorde hij bij de koffie. Veel mensen breken hem doormidden, en zijn bij het tweede kopje toch aan de andere helft begonnen.

In Den Helder vragen ze soms om een sportkoek. Dat vinden ze op Wieringen bijna vloeken in de kerk: het is een jodekoek. Het Noordhollands Dagblad zette boven een stuk de kop "Smaak én geur bepalen succes omrijkoek". Op Wieringen blijft de naam jodekoek. Martien Oden nam ze vroeger mee naar Amsterdam, eerst voor de Wieringer Courant, later met een mand vol langs de redactie van de Telegraaf.

Het recept blijft bij de bakker. Dat van Edwin Bellis was via de bakkers Visser, Van Empel en Van Os bij hem gekomen. Bakkerij Dunselman in de Hoofdstraat bakt het nog, onveranderd. Sinds 1906 geldt de jodekoek als de traktatie van het eiland, en hij gaat nog altijd in een blik de deur uit.